HERCAİ (Şiir)
Şimdi ben neyleyim baharı
Aşkına deldim ağırlığınca karı
Hani gelecektin beklemeden baharı
Hergün sensiz yaşadım soğuk ayazı
Bu baharda etraf çiçeklerle dolu
Farklı olacaktık denedik bu yolu
Erkenciydim diye bekledim onu
İşte kardelenin yorgun sonu…
Soğuk büktü kollarımı kaldıramıyorum
Sen sarılsan şimdi ben yapamıyorum
Kollarında erimekmiş bu rüyanın sonu
Küsüm baharımda sana açamıyorum
Ben toprağa geri dönüyorum
Ruhumu gökyüzüne vererek
Sızlayan vicdanını görüyorum
Hata yaptın söz vererek…
Namım neye yarar hercai
kardelen olamadın dua et bari
Bir şansım daha olursa hani
Sensiz güneşi sevebileyim bari
Elveda hercai tutamıyorsun beni
Ayazlara direndim bekledim seni
Gelipte ısıtamadığın bu bedeni
Vefasızca toprağa ver geri
Son nefesimi vermeden önce
İçimi dökemiyorum gönlümce
Gözlerindeki pişmanlık ömrünce
Takipcin olacak hayatı görünce
Bünyamin Kapıcıoğlu
Çok uzun yıllar önce iki kır çiçeği birbirlerine aşık olurlar, her bahar diğer çiçekler gibi onlar da açıp güneşe merhaba derler. Fakat bir bahar başlangıcı bu çiçeklerden biri diğerine;
"Biz diğer çiçekler gibi bu bahar açmayalım kışın ortasında herkesin soğuktan kaçtığı karlı günlerde açalım ki bütün doğa bize ait olsun" der. Ve ikisi de o bahar açmamaya karar verirler.
Biri açmak için kışın gelmesini ve karın yağmasını beklerken, diğeri o yaz açar. O gün bügündür karda açan ve sevgilisini bekleyen çiçeğe kardelen, sevgilisini yarı yolda bırakan çiçeğe de hercai denilir. İşte bu yüzden hayırsız sevgiliye Hercai diye hitap edilir...
23/11/2008 | Kategori:
Siirler
|
Yorum (0) |
Yorum Yaz
Kalıcı Bağlantı | Arkadaşına Gönder
Önceki Sayfa | : | Sonraki Sayfa
