çıplak gösteren kalem
Emektarım. Emekleri avucunda göz yaşıyla ıslanan. farkındayım çok süründüm amaçlarım uğruna ama değiştiremediğim çok şey var. insanoğlu hep aynı. baba nasihati sıkar abi nasihati bayar. varolan korkudur sadece oda insanı kaçamaklara sürükler. kimileri kendisi için yapılanların hakkını verir, kimileri umursamaz, kimileride yönetilir kukla gibi. en sağlam yapılandırma sevgi üzerine kurulur. bugün bir insanın hayatına müdahale hakkını zamandan alıyorum. bir borçtur bana sadakat. borcuna sadık olduğunu düşündüğüm insanlardan darbe yemek düşmanın hançerinden daha ağır gelir insana. birileri sırf mutlu olsun diye kendi arzularını bir kenara atan, kendi çıkarlarını düşünmeyen "ben" demiyen bir insan bulmak çok zor. eğer o insan sizseniz karşınızdaki çok bencil olmalı ki sizi kendinizden vazgeçirmiş. bu ayrıntı göz önünde tutulmalı herzaman. neden birileri "ben" deyipte kendi huzuru uğruna "seni" görmemezlikten geliyor. düşündün mü hiç kardeşim? sen fedakar bir seyirci olduğunda izlemek istediğin sahneler hiç gelmez. hatalarla dolu bir perde sahnelenir ve sen emeklerinin boşa gittiğini görürsün. belkide bu saatten sonra tek istediğin şekillendirdiğin insanın sana duyduğu saygıyı görmektir. son bıraktığın şekliyle görmek istersin hep. uzaktan izliyor olsanda o insanın doğru davranışlar sergilemesi seni tatmin etmeye yeter. ama unuttun mu o çok bencil. kendi mutluluğu herşeyden önemlidir. senin kısıtlamaların onu dier insanların gözünde daha değerli yapar ama o bundan rahatsız olurcasına özgürlüğüne kavuştuğunda değerini düşürmek ister. aslında o kişi "aslına döner."
Vezirde çok sever piyonlarını ama her piyon harcanır bu masada.
Faişe olan hayat değil...
Bünyamin Kapıcıoğlu
25/9/2008 | Kategori:
duyguseli
|
Yorum (1) |
Yorum Yaz
Kalıcı Bağlantı | Arkadaşına Gönder
Önceki Sayfa | : | Sonraki Sayfa
